Ga er maar eens lekker voor zitten ...
Lang geleden, in het verre oosten van Nederland, stond een circus op. De circusdirecteur was als eerste wakker. Daar stond hij dan. Helemaal alleen. Midden in een groot verlaten veld. Slaperig keek hij om zich heen. "Hoe lang heb ik geslapen, en waar is iedereen?", dacht hij. En wie was iedereen eigenlijk? De directeur wìst dat er meer waren, in je eentje ben je immers geen circus. Hij kon zich echter nog niet herinneren wie en waar die anderen dan waren."Och, dat zal wel komen, ik ben natuurlijk ook nog maar net wakker."
De directeur rekte zich nog eens lekker uit en liet de warme zomerstralen op zijn gezicht kaatsen. "Aaah, heerlijk!", verrukte hij, en stak zijn neus de lucht in. Hij snoof de geuren om zich heen op. De haren van zijn grote snor kriebelde aan zijn neus, terwijl hij gevuld begon te raken van de geur van versgemaaid gras. "Waar ik echt zin in heb, is een kopje koffie. Dat zal hier toch wel ergens te vinden zijn? Volgens mij kan ik het al bijna ruiken." En jahoor, weldra klonk ook het gepruttel van verse koffie in zijn oren. Hij liep op het geluid af en op een oude platte steen vondt hij een kopje. "Wat curieus! Verse koffie, zomaar uit het niets. Bedankt hoor! Wie je ook bent." Hij pakte het kopje op, blies er even in en nam voorzichtig een slokje.
... wordt vervolgd.